Pedro López: Potwór z Andów

⚠️ Ostrzeżenie: Artykuł dotyczy przemocy seksualnej wobec dzieci i zabójstw.

Pedro Alonso López, znany jako “Potwór z Andów” (El Monstruo de los Andes), to przypadek, który do dziś budzi grozę nie tylko skalą zbrodni, ale też tym, jak wiele w tej sprawie pozostało nieudowodnione i niezamknięte. Po zatrzymaniu w 1980 roku w Ekwadorze miał wskazać policji dziesiątki miejsc pochówku zamordowanych dziewczynek (w relacjach najczęściej pojawia się liczba co najmniej 53).¹

Najbardziej mrożący krew w żyłach element tej historii brzmi jak kwestia z filmu:

“Jeśli mi nie wierzycie, zaprowadzę was do grobów.”¹

Jednocześnie trzeba pamiętać o kluczowym zastrzeżeniu: López przyznawał się do ponad 300 zabójstw, ale jedynie część z nich da się dziś powiązać z konkretnymi dowodami i ustalonymi ofiarami.²¹

Fakty w skrócie

Wczesne lata: przemoc, porzucenie, ulica

López urodził się w 1948 roku w Kolumbii. W źródłach powtarza się obraz dzieciństwa naznaczonego skrajną przemocą, zaniedbaniem i wczesną seksualizacją.²¹

W opracowaniach przewijają się trzy stałe elementy: porzucenie (jako dziecko miał zostać wyrzucony z domu i żyć na ulicy), wykorzystywanie seksualne oraz wczesne konflikty z prawem, które kończyły się pobytami w zakładach karnych. W tej narracji więzienie staje się punktem eskalacji: doświadczenia przemocy i upokorzenia mają napędzać wrogość, którą później przenosił na najbardziej bezbronne ofiary. To nie jest usprawiedliwienie, tylko tło — typowy, powtarzający się w biografiach sprawców przemocy seksualnej splot traumy, dezintegracji i braku realnej kontroli społecznej.

Krwawy szlak przez Andy

Po wyjściu na wolność pod koniec lat 60. miał przemieszczać się między krajami regionu i wybierać ofiary w miejscach, gdzie dzieci z biednych rodzin były najmniej chronione.¹

Modus operandi (wg wyznań i opracowań)

1. Wybór ofiary: małe miasteczka, targowiska, okolice szkół.
2. Zwabienie: drobne prezenty lub obietnica pomocy.
3. Atak: uprowadzenie w odludne miejsce, przemoc seksualna, zabójstwo.

Liczby i ich granice

W relacjach pojawiają się różne warianty jego „bilansu”: w Ekwadorze miał mówić o ponad 100 ofiarach, w Peru i Kolumbii — o kolejnych „setkach”, a łącznie — o 300+ zabitych dzieciach.²¹ Problem polega na tym, że duża część tych deklaracji nie została nigdy w pełni zweryfikowana (a często zwyczajnie nie mogła być) z powodu braków w dokumentacji, trudności identyfikacyjnych i słabej współpracy transgranicznej w tamtym okresie. Dlatego liczba „300” funkcjonuje dziś bardziej jako symbol skali grozy niż twardy, zamknięty wynik śledztwa.

Aresztowanie i śledztwo: od jednej próby do dziesiątek grobów

Według najczęściej przytaczanej wersji został zatrzymany w 1980 roku po próbie porwania dziecka w okolicach Ambato. Po aresztowaniu miał składać szokujące zeznania, a następnie wskazywać miejsca pochówku.¹

W części opracowań jako moment przełomowy pojawia się też wątek, że po ulewach/powodzi szczątki miały zostać odsłonięte, co zwróciło uwagę na skalę zbrodni i przyspieszyło działania policji.¹

Proces i kara: gdy prawo nie ma narzędzi

W Ekwadorze skazano go na maksymalny ówczesny wymiar kary – 16 lat.²¹ To jeden z najbardziej ponurych paradoksów tej historii: przy skali zbrodni, którą sam deklarował, system prawny w praktyce nie przewidywał kary odpowiadającej takiej liczbie ofiar.

Po wyjściu na wolność: Kolumbia i zniknięcie

Biography.com podaje, że López opuścił więzienie w Ekwadorze 31 sierpnia 1994 roku.² Następnie miał zostać przekazany Kolumbii i trafić do placówki psychiatrycznej; w relacjach pojawia się też informacja o uznaniu go za poczytalnego.²¹

W wielu źródłach powtarza się, że w lutym 1998 roku był już na wolności w Kolumbii.²¹ Od tamtego momentu jego los pozostaje niepotwierdzony.

Dlaczego „300” pozostaje bardziej symbolem niż dowodem?

Sprawa Lópeza pokazuje, jak łatwo w zbiorowej pamięci zostaje jedna liczba, a jak trudno udowodnić jej prawdziwość. Wyznania mogą zawierać elementy przechwałek, fantazji lub celowej dezinformacji; identyfikacja ofiar w rejonach ubogich i słabo skomunikowanych bywała ograniczona; zaginięcia przez lata nie musiały być łączone w jedną serię, a działalność w kilku państwach wymagała współpracy, której w praktyce brakowało. To nie zmniejsza grozy czynów, ale uczciwie oddziela to, co udokumentowane, od tego, co jedynie powtarzane.

Chronologia

Źródła i przypisy