Los Angeles, 9 sierpnia 1969 roku. Cztery osoby wchodzą do domu przy Cielo Drive 10050 o 12:30 w nocy - luksusowej posiadłości w Beverly Hills wynajmowanej przez reżysera Romana Polańskiego i jego ciężarną żonę Sharon Tate. Polański jest w Europie kręcąc film. W domu są: Sharon (26 lat, 8,5 miesiąca ciąży), Jay Sebring (fryzjer gwiazd), Abigail Folger (dziedziczka fortuny kawowej Folgers), Wojciech Frykowski (przyjaciel Polańskiego).
Napastnicy nie są zwykłymi włamywaczami - są członkami kultu kierowanego przez drobnego przestępcę i aspirującego muzyka o imieniu Charles Manson, i przyszli tutaj aby “zrobić coś witchy” jak im kazał ich przywódca, coś co zmieni Amerykę na zawsze i rozpocznie rasową wojnę która zniszczy cywilizację jaką znają.
Kim Był Charles Manson - Od Porzuconego Dziecka Do Mesjasza Kultu
Charles Milles Manson urodził się 12 listopada 1934 roku w Cincinnati w stanie Ohio jako nieślubne dziecko szesnastoletniej Kathleen Maddox która była alkoholiczką i prawdopodobnie prostytutką, a jego biologiczny ojciec był nieznany choć Kathleen twierdziła że był to “Colonel Scott” którego nigdy nie udało się zidentyfikować.
Dzieciństwo Mansona było koszmarem zaniedbania i przemocy - matka zostawiała go na dni lub tygodnie u różnych krewnych lub obcych ludzi gdy wychodziła pić lub szukać mężczyzn, raz rzekomo sprzedała go kelnerce za dzbanek piwa (choć odebrała go z powrotem gdy brat Kathleen odnalazł chłopca), w końcu została uwięziona za napad rabunkowy gdy Charles miał pięć lat zostawiając go całkowicie bez opieki.
Spędził resztę dzieciństwa w sierocińcach i poprawczakach gdzie był brutalnie bity i molestowany seksualnie przez starszych chłopców i personel, uciekał dziesiątki razy tylko po to aby być złapanym i ukaranym jeszcze surowiej, a w wieku trzynastu lat popełnił swoje pierwsze przestępstwo (napad z bronią na sklep) rozpoczynając karierę kryminalną która konsumowała większość jego życia.
Do momentu gdy miał trzydzieści dwa lata w 1967 roku Manson spędził więcej niż połowę swojego życia w instytucjach karnych - więzieniach stanowych i federalnych gdzie przeżył ucząc się jak manipulować ludźmi, jak używać strachu i przemocy aby zdobyć kontrolę, jak być kimkolwiek kto był potrzebny w danej sytuacji aby przetrwać, i co najważniejsze jak grać na gitarze i śpiewać piosenki które nauczył się od innych więźniów marzących o karierze muzycznej.
Gdy Manson został zwolniony z Terminal Island Federal Prison w marcu 1967 roku błagał urzędników więziennych aby pozwolili mu zostać w więzieniu twierdząc że nie ma gdzie iść i nie wie jak żyć na zewnątrz, ale został zmuszony do opuszczenia zakładu i znalazł się w San Francisco w samym środku ruchu hippisowskiego znanego jako “Summer of Love”.
Dla większości ludzi ten ruch był o pokoju, miłości, wolności seksualnej i eksperymentowaniu z narkotykami psychodelicznymi jako drodze do wyższej świadomości, ale dla Charlesa Mansona który spędził całe życie manipulując ludźmi aby przetrwać w więzieniu ta nowa kultura była idealnym łowiskiem pełnym młodych naiwnych dziewczyn uciekających z domu szukających sensu życia i gotowych uwierzyć każdemu kto wydawał się pewny siebie i miał odpowiedzi na pytania które ich dręczyły.
Manson osiedlił się w dzielnicy Haight-Ashbury gdzie zaczął zbierać swój “harem” młodych kobiet - głównie nastolatek z klasy średniej które uciekły z domów aby dołączyć do ruchu hippisowskiego, dziewczyn takich jak Lynette “Squeaky” Fromme (18 lat), Susan Atkins (19 lat), Patricia Krenwinkel (19 lat), Leslie Van Houten (19 lat) które były zagubione, samotne, często mające problemy z rodzicami i desperacko szukające kogoś kto by je pokochał i dał im poczucie przynależności.
Manson był mistrzem manipulacji psychologicznej - używał kombinacji miłości (mówił im że są piękne, że je kocha, uprawiał seks z nimi wszystkimi tworząc iluzję intymności), strachu (krzyczał na nie, bił je gdy nie słuchały, groził że je opuści jeśli nie będą posłuszne), narkotyków (dawał im LSD w wysokich dawkach często bez ich wiedzy aby złamać ich poczucie re alności) i ideologii pseudo-religijnej którą stworzył z kawałków chrześcijaństwa, scientologii (której trochę się nauczył w więzieniu) i własnych urojeń wielkości aby stworzyć kult absolutnej lojalności wobec niego jako mesjasza który doprowadzi ich do zbawienia.
Helter Skelter - Rasowa Apokalipsa i Plan Zapalenia Świata
Ideologia Mansona ewoluowała przez lata 1967-1969 gdy jego “Family” (Rodzina jak nazywali swoją grupę) rosła do około stu członków mieszkających wspólnie najpierw w autobusie szkolnym przerobioanym na mobilny dom a później na opuszczonym ranczu filmowym Spahn Ranch na obrzeżach Los Angeles gdzie mieszkali jak komuna hippisowska uprawiając seks grupowy, biorąc narkotyki i słuchając nauk Charliego który głosił coraz bardziej apokaliptyczne wizje przyszłości.
Centralną częścią tej ideologii była koncepcja “Helter Skelter” - nazwa wzięta z piosenki The Beatles z ich Białego Albumu którą Manson interpretował jako zakodowaną wiadomość skierowaną bezpośrednio do niego od Beatlesów (których uważał za czterech aniołów z Apokalipsy) przepowiadającą nadchodzącą rasową wojnę między czarnymi a białymi Amerykanami.
Według twisted logiki Mansona, czarni Amerykanie wkrótce powstanie przeciwko białym zabijając większość białej populacji w brutalnej rewolucji, ale ponieważ czarni są w jego rasistowskim worldview zbyt głupi aby sami się rządzić będą potrzebowali białego przywódcy który poprowadzi ich w nowym świecie, i tym przywódcą miał być oczywiście sam Charles Manson który z Family prżetrwa apocalypsę ukrywając się w tajemnej jaskini na pustyni (którą nazywał “Bottomless Pit” na podstawie fragmentu z Apokalipsy świętego Jana) a potem wynurzy się jako mesjasz nowego porządku świata.
Problem polegał na tym że do lata 1969 roku ta przepowiadana rasowa wojna jeszcze się nie rozpoczęła mimo że Manson ciągle mówił że jest “tuż tuż”, więc w jego chorym umyśle narodził się plan: jeśli Helter Skelter nie zaczyna się sam trzeba mu pomóc, trzeba sprow okować serię morderstw białych ludzi które będą wyglądały jak popełnione przez czarnych bojowników Black Panthers, co spowoduje panikę wśród białej społeczności, rewanż białych rasistów na czarnej społeczności, a to z kolei wywoła odwet czarnych i spiralę przemocy która przerodzi się w pełnoskalową wojnę rasową której Manson tak desperacko pragnął.
Tate-LaBianca Murders - Dwie Noce Które Wstrząsnęły Ameryką
W nocy 8 sierpnia 1969 roku Charles Manson wysłał czwórkę swoich najbardziej oddanych członków Family - Charlesa “Tex” Watsona (23 lata, były sportowiec i student który kompletnie popadł pod wpływ Mansona), Susan Atkins (21 lat, młoda matka która zostawiła swoje niemowlę aby służyć Charliemu), Patricia Krenwinkel (21 lat, cicha dziewczyna z dobrego domu która zrobiłaby wszystko dla Mansona) i Lindę Kasabian (20 lat, nowy członek Family która miała być kierowcą) - do domu przy Cielo Drive z instrukcją aby zabili wszystkich kogo tam znajdą robiąc to “tak witchy jak to możliwe” aby wyglądało że to dzieło czarnych rewolucjonistów.
Tex Watson wszedł pierwszy wspinając się po linii telefonicznej aby ją przeciąć odcinając dom od świata zewnętrznego, a następnie znalazł Stevena Parenta (18-letniego chłopaka który odwiedzał dozorcę posiadłości) w samochodzie na podjeździe i zastrzelił go cztery razy przez okno krzycząc “Please don’t hurt me!” gdy kulki rozrywały jego ciało.
Potem trójka weszła do głównego domu przez niezamknięte drzwi i znaleźli Sharon Tate siedzącą na kanapie z Jay Sebringiem, Abigail Folger i Wojciechem Frykowskim którzy spędzali wieczór razem nie mając pojęcia że to będzie ich ostatnia noc na ziemi - Tex Watson wszedł do pokoju trzymając rewolwer i powiedział słynne słowa “Jestem diabłem i przyszedłem wykonać robotę diabła” a potem rozpoczęła się rzeź która trwała długie minuty pełne krzyków, błagań o litość i rozpaczy.
Wojciech próbował walczyć ale został postrzelony dwukrotnie a następnie dźgnięty nożem 51 razy, Abigail próbowała uciec przez tylne drzwi ale Patricia Krenwinkel dogoniła ją na trawniku i dźgnęła 28 razy, Jay Sebring został zastrzelony gdy próbował bronić ciężarnej Sharon i dźgnięty siedem razy, a sama Sharon Tate błagała o życie swojego nienarodzonego dziecka mówiąc “Please let me have my baby, I just want to have my baby” ale Susan Atkins dźgnęła ją 16 razy krzycząc “Look bitch, I don’t care about you!
I don’t care if you’re going to have a baby!” zostawiając ją umierającą w kałuży krwi w salonie jej własnego domu.
Zanim opuścili scenę mordu Susan Atkins użyła krwi Sharon Tate aby napisać słowo “PIG” na drzwiach wejściowych - symbol pogardliwy dla burżuazyjnego establishment który Manson nienawidził, a Linda Kasabian która czekała w samochodzie jako kierowca była tak zaszokowana tym co jej towarzysze zrobili że nigdy już nie była tą samą osobą i w końcu to jej zeznania jako świadka koronnego pomogły skazać całą resztę.
Następnej nocy 9 sierpnia 1969 roku Manson zdecydował że musi im pokazać “jak to się robi” bo uważał że poprzednia noc była zbyt chaotyczna i nie wykonali jego wizji perfekcyjnie, więc tym razem pojechał z nimi osobiście wraz z Tex Watson, Susan Atkins, Patricia Krenwinkel, Leslie Van Houten, Steve Grogan i Linda Kasabian do losowo wybranego domu w dzielnicy Los Feliz należącego do Leno LaBianca (44 lata, właściciel sieci sklepów spożywczych) i jego żony Rosemary (38 lat, bizneswoman).
Manson wszedł do domu pierwszy z rewolwerem i związał małżeństwo mówiąc im że to tylko rabunek i nikt nie ucierpi jeśli będą współpracować - okłamał ich oczywiście, po związaniu pary wrócił do samochodu i wysłał Watsona, Krenwinkel i Van Houten do środka z instrukcją aby ich zabili.
Leno LaBianca został dźgnięty 12 razy nożem do rzeźby i dodatkowo nabity widelcem do mięsa (słowo “WAR” zostało wyrzeźbione na jego brzuchu), Rosemary LaBianca w sypialni słysząc śmierć męża krzyczącego “What are you doing to my wife?” próbowała walczyć z Leslie Van Houten która dźgnęła ją 14 razy zanim Patricia Krenwinkel dołączyła i zadała dodatkowe 27 ciosów.
Tym razem napastnicy napisali na ścianach krwią ofiar: “Death to Pigs”, “Rise” (wezwanie do czarnych aby powstali) i błędnie napisane “Healter Skelter” (pomylili pisownię) na drzwiach lodówki, a dodatkowo zostawili widelec wbity w brzuch Leno - wszystko to miało wyglądać jak dzieło szaleńców lub czarnych rewolucjonistów i wywołać panikę która zapali Helter Skelter, choć w rzeczywistości tylko udowodniło jak bardzo Manson i jego Family byli oderwani od rzeczywistości żyjąc w swojej chorycznej fantazji apokaliptycznej.
Proces Stulecia - Klatka Ze Szkła i Cyrk Medialny
Zatrzymanie nastąpiło w październiku 1969 roku nie za morderstwa ale za kradzież samochodów i podpalenie sprzętu na ranczu, a dopiero gdy Susan Atkins siedząc w areszcie zaczęła się chwalić współwięźniarkom że uczestniczyła w morderstwach przy Cielo Drive policja połączyła kropki i rozpoczęło się śledztwo które ujawniło pełen horror tego co Family zrobiła.
Proces rozpoczął się w czerwcu 1970 roku i trwał dziewięć miesięcy stając się medialnym cyrkiem który przykuł uwagę całej Ameryki - Charles Manson który początkowo nie był nawet oskarżony o morderstwa (nie był fizycznie obecny przy żadnym zabójstwie) został ostatecznie oskarżony o spisek i morderstwo na podstawie teorii że manipulował swoimi followersami aby zabijali dla niego, co wymagało od prokuratora Vincenta Bugliosi udowodnienia nie tylko że morderstwa miały miejsce ale że Manson kontrolował umysły swoich członków kultu do tego stopnia że byli tylko narzędziami jego woli.
Manson sam sabotował swój proces na każdym kroku - pojawiał się na sali sądowej z wyrzeźbionym X na czole (później zmieniony na swastykę) aby pokazać że został “wykreślony ze społeczeństwa”, krzyczał na sędziego nazywając go “starym człowiekiem” i “faszyści”, próbował skoczyć przez stół aby zaatakować sędziego musząc być przytrzymywanym przez strażników, a jego członkowie Family którzy nie byli oskarżeni siedzieli na schodach przed sądem każdego dnia śpiewając i wykrzykując poparcie dla Charliego tworząc surrealistyczną scenę która była transmitowana w wiadomościach telewizyjnych na żywo.
Linda Kasabian która jako jedyna okazała skruchę zgodziła się zeznawać przeciwko pozostałym w zamian za immunitet i jej zeznania były druzgocące - opisywała w szczegółach jak Manson głosił swoje nauki o Helter Skelter, jak przygotowywał ich psychicznie do zabijania, jak mówił im że nie ma czegoś takiego jak zło i że zabijanie jest naturalnym aktem który przyniesie im wyzwolenie, i jak mówił im dokładnie co mają zrobić tej nocy gdy wysłał ich do Cielo Drive.
Wyrok zapadł 25 stycznia 1971 roku - Charles Manson, Susan Atkins, Patricia Krenwinkel i Leslie Van Houten zostali uznani winnymi morderstwa pierwszego stopnia i skazani na karę śmierci, choć wyroki zostały automatycznie zamienione na dożywocie gdy Kalifornia tymczasowo zniosła karę śmierci w 1972 roku.
Epilog - Symbol Zła i Koniec Marzeń Hippisowskich
Charles Manson spędził resztę swojego życia (46 lat) w więzieniu Corcoran State w Kalifornii gdzie dawał dziesiątki wywiadów mediom próbując kontrolować narrację o sobie, czasami twierdząc że jest niewinny i został wrobiony przez system, innym razem że był prorokiem który próbował ocalić świat, a jeszcze innym razem że nie żałuje niczego bo jego ofiary należały do zepsutego establishment które zasługiwało na śmierć.
Jego członkowie kultu pozostali mu lojalni przez dekady - Susan Atkins zmarła w więzieniu w 2009 roku od raka mózgu nigdy nie pokazując prawdziwej skruchy, Patricia Krenwinkel i Leslie Van Houten pozostają w więzieniu do dziś (2025) mimo dziesiątek wniosków o przedterminowe zwolnienie które są regularnie odrzucane częściowo przez sprzeciw rodzin ofiar, a Squeaky Fromme która nie uczestniczyła w morderstwach próbowała zabić prezydenta Geralda Forda w 1975 roku aby “wysłać wiadomość” której nikt nie rozumiał i spędziła 34 lata w więzieniu zanim została zwolniona w 2009.
Sam Manson zmarł 19 listopada 2017 roku w wieku 83 lat z powodu zatrzymania akcji serca i niewydolności oddechowej w szpitalu w Bakersfield w Kalifornii, otoczony przez strażników więziennych ale z dala od jakiejkolwiek rodziny (jego jedyny kontakt z rodziną przez ostatnie dekady był z synem któremu nie chciał się przyznać), a jego prochy stały się przedmiotem sporu między kilkoma osobami twierdzącymi że były jego rodziną lub przyjaciółmi chcącymi zorganizować ceremonię która gloryfikowałaby jego pamięć mimo że był odpowiedzialny za przynajmniej dziewięć morderstw i zniszczenie dziesiątek żyć jego ofiar i ich rodzin.
Historia Charlesa Mansona i jego Family nie jest tylko opowieścią o seryjnym mordercy - jest to studium manipulacji psychologicznej i tego, jak charyzmatyczny psychopata może przekształcić zagubioną młodzież w maszyny do zabijania. To symbol końca epoki niewinności lat 60. i marzeń hippisowskich o pokoju i miłości, które zostały brutalnie zabite przez rzeczywistość zła, mogącego mieszkać w ludzkich sercach. I przede wszystkim: przypomnienie, że najbardziej niebezpieczni przestępcy nie zawsze są tymi, którzy osobiście naciskają spust czy trzymają nóż, ale ci, którzy potrafią skłonić innych, by robili to za nich — wykorzystując ich słabości, strach przed samotnością i desperacką potrzebę przynależności do czegoś większego, nawet jeśli to “coś większego” jest kultem śmierci.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!