⚠️ Ostrzeżenie: Artykuł zawiera drastyczne opisy przemocy seksualnej, kazirodztwa, tortur i dzieciobójstwa. Treść jest wyjątkowo niepokojąca i przeznaczona wyłącznie dla czytelników dorosłych o mocnych nerwach.
Gloucester, Wielka Brytania, ulica Cromwell Street 25. Typowy szeregowiec w robotniczej dzielnicy. Brudne zasłony, zaniedbany ogródek, z którego czasem dobiegały dziwne hałasy – krzyki, głośna muzyka, odgłosy remontu w środku nocy. Sąsiedzi uważali rodzinę Westów za „dziwną patologię”, ale nieszkodliwą. Fred był „złotą rączką”, zawsze chętnym do pomocy przy drobnych naprawach. Rose była otyłą, krzykliwą matką wielodzietnej rodziny.
Przez ponad 20 lat, za zamkniętymi drzwiami tego domu, rozgrywał się koszmar, który przekracza granice ludzkiego pojmowania. Piwnica, którą Fred własnoręcznie przebudowywał, stała się katownią i grobowcem. Pod betonową posadzką, w ścianach, pod schodami i w ogrodzie, Westowie ukryli szczątki 12 młodych kobiet, w tym własnej córki i pasierbicy.
To historia o tym, jak dwoje zepsutych ludzi odnalazło się w świecie i stworzyło śmiertelną symbiozę, karmiącą się cierpieniem innych.
Fred West: Geneza Zła
Frederick West urodził się w 1941 roku w Herefordshire w rodzinie rolniczej. Jego dzieciństwo było naznaczone patologią. Kluczowym momentem w jego biografii był poważny wypadek motocyklowy w wieku 17 lat – doznał pęknięcia czaszki i wgniecenia płata czołowego mózgu (odpowiedzialnego za kontrolę impulsów i empatię). Po wypadku jego osobowość zmieniła się; stał się agresywny i obsesyjnie seksualny.
Już jako nastolatek dopuszczał się kazirodztwa ze swoimi siostrami i matką. Jego pierwszą ofiarą (prawdopodobnie) była 18-letnia niania jego dzieci, Anna McFall, która zniknęła w 1967 roku, będąc w ciąży z Fredem. Jej szczątki znaleziono lata później… na polu w pobliżu jego rodzinnego domu.
Rose West: Idealna Wspólniczka
Rosemary Letts poznała Freda w 1969 roku. Miała zaledwie 15 lat, pochodziła z rozbitej rodziny (jej matka cierpiała na depresję i poddawana była elektrowstrząsom). Fred miał wtedy 27 lat. Rose zakochała się w nim bez pamięci.
To, co połączyło tę dwójkę, to nie była miłość w normalnym rozumieniu, ale „folie à deux” (szaleństwo we dwoje). Rose, choć młodsza, szybko dorównała Fredowi w sadyzmie. Nie była ofiarą męża – była aktywną uczestniczką, a często inicjatorką zbrodni.
Dom przy Cromwell Street: Architektura Koszmaru
W 1972 roku para wprowadziła się do domu przy Cromwell Street 25. Dom stał się centrum ich dewiacyjnego świata. Piwnica została przebudowana na „pokój zabaw” – dźwiękoszczelną celę tortur, wyposażoną w haki, kajdanki, łańcuchy i wizjery w drzwiach.
Westowie żyli z zasiłków i prostytucji Rose. Fred często „naganiał” klientów dla żony, a potem podglądał ich przez dziury w ścianie lub nagrywał stosunki. Ale to im nie wystarczało. Potrzebowali ofiar, nad którymi mieliby pełną władzę.
Zaczęli porywać młode kobiety – autostopowiczki, studentki czekające na przystanku, dziewczyny uciekające z domu. Zwabiali je do samochodu pod pretekstem podwiezienia, a potem zawozili na Cromwell Street. Tam ofiary były więzione w piwnicy, gwałcone, torturowane przez oboje małżonków, a na końcu duszone taśmą klejącą lub sznurem.
Ciała były ćwiartowane w łazience (Fred, jako budowlaniec, miał piły i narzędzia), a następnie zakopywane w piwnicy lub pod patio w ogrodzie. Fred wylewał na nie beton, tworząc kolejne warstwy podłogi. Często żartował do dzieci, że „podłoga jest nierówna, bo duchy wypychają beton”.
Ofiary: Obcy i Rodzina
Najbardziej przerażającym aspektem zbrodni Westów jest to, że nie oszczędzali nawet własnej krwi.
- Charmaine West (8 lat): Pasierbica Rose (córka Freda z pierwszego małżeństwa). Zginęła w 1971 roku, gdy Fred odsiadywał krótki wyrok za kradzież. Rose zamordowała ją, bo „działała jej na nerwy”, a potem zakopała ciało w piwnicy. Gdy Fred wrócił, pomógł jej zatrzeć ślady – zacementował podłogę na nowo.
- Heather West (16 lat): Ich najstarsza wspólna córka. Przez lata była molestowana seksualnie przez ojca i matkę. Zniknęła w 1987 roku. Westowie twierdzili, że uciekła z domu i została lesbijką w innej części kraju. W rzeczywistości zabili ją po kłótni, pokroili i zakopali w ogrodzie pod nowym patio, na którym później urządzali grilla dla sąsiadów.
Inne ofiary to m.in.:
- Lynda Gough (19) – lokatorka Westów.
- Carol Ann Cooper (15) – autostopowiczka.
- Lucy Partington (21) – studentka, siostrzenica znanej pisarki, która zniknęła w drodze na przystanek.
- Juanita Mott (18) – przyjaciółka jednej z lokatorek.
- Shirley Robinson (18) – ciężarna dziewczyna ich syna, Stephena.
Łącznie w domu przy Cromwell Street i na pobliskich polach znaleziono 12 ciał.
Śledztwo: „Szukamy tylko Heather”
Przez lata policja i opieka społeczna ignorowały sygnały. Dzieci Westów w szkole opowiadały dziwne historie, uciekały z domu, ale nikt nie połączył faktów.
Przełom nastąpił dopiero w 1994 roku. Dzieci Westów, już dorosłe, zaczęły mówić głośniej o molestowaniu i zniknięciu Heather. Policja postanowiła przeszukać ogród w poszukiwaniu śladów dziewczyny.
24 lutego 1994 roku policjanci z psami weszli na teren posesji. Fred West, widząc, że to koniec, zaczął „współpracować”. Przyznał, że „zakopał córkę w ogrodzie, bo umarła przypadkiem”. Miał nadzieję, że jeśli odda jedno ciało, policja przestanie szukać.
Ale gdy policjanci zaczęli kopać, znaleźli kość udową. Potem drugą. Potem czaszkę. I jeszcze jedną. I jeszcze jedną.
Ogród okazał się cmentarzyskiem. Potem przeszukano piwnicę. Skuto beton. Pod każdą warstwą wylewki znajdowały się kolejne szczątki, owinięte w folię, z taśmą klejącą na twarzach. Każda ofiara miała odcięte palce u rąk i nóg (fetysz Freda).
Fred West, chcąc chronić Rose (lub manipulując policją), zaczął przyznawać się do kolejnych morderstw, biorąc całą winę na siebie. Twierdził, że Rose o niczym nie wiedziała.
Proces i Śmierć
Fred West nie doczekał procesu. 1 stycznia 1995 roku powiesił się w swojej celi więziennej w Birmingham, używając podartego prześcieradła. Zostawił list pożegnalny, w którym nie wyraził skruchy.
Rose West stanęła przed sądem w październiku 1995 roku. Przyjęła linię obrony absolutnego zaprzeczenia. Twierdziła, że była ofiarą Freda, że nic nie wiedziała o morderstwach i ciałach w piwnicy (mimo że mieszkała tam, a remonty odbywały się przy niej).
Dowody były jednak miażdżące. Zeznania ocalałych ofiar gwałtów, pamiętniki Rose, a przede wszystkim fakt, że Charmaine zginęła, gdy Fred był w więzieniu – to udowodniło, że Rose była samodzielną morderczynią.
Ława przysięgłych uznała ją winną 10 morderstw. Sędzia wymierzył karę 10-krotnego dożywocia z zaleceniem, by „nigdy nie została wypuszczona na wolność” (Whole Life Tariff).
Dom Horroru znika z mapy
Dom przy Cromwell Street 25 stał się ponurą atrakcją turystyczną. “Mroczni turyści” kradli cegły na pamiątkę. Dlatego władze miasta podjęły decyzję o jego całkowitym wyburzeniu.
W październiku 1996 roku dom został zrównany z ziemią. Cegły zostały zmielone na pył, a gruz wywieziony w tajne miejsce, by nikt nie mógł zachować „relikwii”. Dziś w tym miejscu znajduje się publiczny skwer i ścieżka spacerowa. Drzewa i krzewy rosną tam, gdzie kiedyś była piwnica kaźni.
Wnioski: Dziedzictwo Zła
Sprawa Westów pozostaje jedną z najczarniejszych kart w historii Wielkiej Brytanii. Pokazała, jak łatwo zło może ukryć się za fasadą przeciętności. Westowie nie byli geniuszami zbrodni – byli po prostu bezwzględni i wykorzystywali obojętność otoczenia.
Rose West do dziś przebywa w więzieniu (obecnie New Hall). Jest otyła, schorowana, ale wciąż zaprzecza swojej winie. Nigdy nie okazała cienia skruchy.
„Ona ma oczy rekina. Martwe, czarne oczy. Kiedy na ciebie patrzy, wiesz, że dla niej nie jesteś człowiekiem. Jesteś rzeczą.” – jedna z ocalałych ofiar gwałtu o Rose West.
Źródła
- Sounes, Howard. Fred & Rose: The Full Story of Fred and Rose West and the Gloucester House of Horrors.
- Burn, Gordon. Happy Like Murderers.
- Dokumenty sądowe procesu R v Rosemary West (1995).
- Archiwa The Gloucester Citizen.
Meta description: Poznaj przerażającą historię Freda i Rose Westów oraz ich “Domu Horroru” przy Cromwell Street. Pary seryjnych morderców, która torturowała i zabijała młode kobiety, w tym własne córki.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!