Si Quey: Kanibal z Tajlandii i Przekleństwo Mumii

⚠️ Ostrzeżenie: Artykuł zawiera opisy kanibalizmu i morderstw dzieci. Materiał przeznaczony wyłącznie dla osób pełnoletnich.

W Tajlandii imię Si Quey (lub Si Ouey, tajski: ซีอุย) jest synonimem dziecięcego koszmaru. Przez pokolenia tajskie matki straszyły nim dzieci: „Jak nie będziesz grzeczny, przyjdzie Si Quey i cię zje!”. Jego zmumifikowane ciało stało w szklanej gablocie w muzeum medycznym w Bangkoku przez ponad 60 lat – makabryczny eksponat z tabliczką „Kanibal dzieci”. Dopiero w 2020 roku, po wieloletnich protestach, szczątki zostały skremowane i pochowane.

Kim naprawdę był Si Quey? Mordercą-kanibalem, który terroryzował prowincję w latach 50. ? Czy może niesłusznie skazanym imigrantem, ofiarą ksenofobii i histerycznej prasy? Prawda – jak często w takich sprawach – leży gdzieś pomiędzy legendą a faktami.

Tło Historyczne: Tajlandia Lat 50.

Powojenny Chaos

Aby zrozumieć sprawę Si Queya, trzeba poznać kontekst. Tajlandia lat 50. XX wieku była krajem wychodzącym z II wojny światowej i borykającym się z wieloma problemami:

• Imigracja chińska – Tysiące Chińczyków uciekało przed komunizmem (wojna domowa toczyła się do 1949). Wielu osiedlało się w Tajlandii, budząc napięcia etniczne.
• Bieda na prowincji – Poza Bangkokiem panowała skrajna nędza. Dzieci często pracowały w polach lub żebrały.
• Słaba milicja – Policja była skorumpowana i niedofinansowana. Sprawy kryminalne często rozstrzygano nieformalnie.
• Przesądy – Wiara w duchy, kanibalizm rytualny i „złych obcych” była powszechna.

Kim Był Si Quey?

Li Guihui (chińskie imię) lub Si Quey (tajska transliteracja) urodził się około 1927 roku w prowincji Guangdong w Chinach. Jako młody mężczyzna wyemigrował do Tajlandii – prawdopodobnie w latach 40. – uciekając przed wojną domową i nędzą.

W Tajlandii pracował jako robotnik rolny i przemieszczał się między prowincjami. Był samotnikiem, nie mówił płynnie po tajsku (posługiwał się dialektem Teochew), żył na marginesie społeczeństwa jako „obcy”.

Dane	Informacja
Imię chińskie	Li Guihui (李桂辉)
Imię tajskie	Si Quey (ซีอุย)
Urodzony	ok. 1927, Guangdong, Chiny
Stracony	1959, Bangkok
Ofiary (zarzucane)	6-7 dzieci
Metoda	Duszenie, wyrywanie organów

Zbrodnie (Według Oficjalnej Wersji)

Seria Zaginięć (1954-1958)

Według tajskich aktów sądowych i policyjnych, Si Quey porwał i zamordował co najmniej 6 dzieci w różnych prowincjach Tajlandii między 1954 a 1958 rokiem. Ofiary były w wieku 5-8 lat.

Schemat działania:

1. Si Quey pracował jako robotnik sezonowy w danym regionie
2. Obserwował samotne dzieci w okolicy
3. Zwabiał je słodyczami lub obietnicą pracy
4. Dusił lub uderzał, zabijając
5. Wycinał organy wewnętrzne (serce, wątrobę)
6. Konsumował je (według zeznań) lub używał w „rytuałach”

Wierzenia o Ludojadztwie

Kluczowym elementem sprawy był motyw kanibalizmu. Si Quey rzekomo wierzył, że zjadanie serc i wątrób dzieci daje mu siłę, zdrowie i długowieczność. To przekonanie miało pochodzić z chińskiej medycyny ludowej lub przesądów.

W kulturze chińskiej istniały historyczne przypadki kanibalizmu rytualnego (np. w czasie głodu), ale nie ma dowodów, że praktykowano to powszechnie. Bardziej prawdopodobne, że policja i prasa „dopasowały” motyw do panujących stereotypów o „dzikich Chińczykach”.

Lista Ofiar

Nr	Ofiara	Wiek	Rok	Prowincja
1	Chłopiec (nieznane imię)	6	1954	Prachuap Khiri Khan
2	Dziewczynka	7	1955	Rayong
3	Chłopiec	5	1956	Nakhon Pathom
4	Chłopiec	8	1957	Thonburi
5	Chłopiec	6	1958	Bangkok (okolice)
6	Chłopiec Prasit	8	1958	Rayong – sprawa, za którą skazano

Aresztowanie i Proces

Złapany na Gorącym Uczynku?

W grudniu 1958 roku Si Quey został aresztowany w prowincji Rayong. Według oficjalnej wersji policja znalazła go w pobliżu świeżo zabitego dziecka (8-letniego Prasita), z nożem i fragmentami organów w torbie.

Si Quey przyznał się do morderstwa – ale okoliczności tego przyznania są niejasne. Podobnie jak w wielu krajach rozwijających się w tamtym okresie, tajska policja stosowała brutalne metody przesłuchań. Nie było adwokata, nie było nagrań, nie było obrońcy praw oskarżonego.

Proces

Proces odbył się szybko – w kilka tygodni. Si Quey – jako niepiśmienny imigrant nie mówiący po tajsku – nie miał szans na skuteczną obronę. Tłumacz był niedoświadczony. Oskarżony nie rozumiał wielu pytań.

Wyrok: kara śmierci przez rozstrzelanie.

Apelacji nie złożono (lub została odrzucona). 17 września 1959 roku Si Quey stanął przed plutonem egzekucyjnym.

Ostatnie Słowa

Według świadków, przed egzekucją Si Quey powiedział:

„Nie zjadłem dzieci. Zabiłem jednego. Jednego. Innych nie.”

To oświadczenie sugeruje, że mógł przyznać się tylko do ostatniego morderstwa, a pozostałe zostały mu „dopisane” przez policję szukającą sprawcy serii zaginięć.

Mumifikacja: Przestroga na 60 Lat

Eksponat w Muzeum Sirijaj

Po egzekucji ciało Si Queya nie zostało pochowane ani przekazane rodzinie (nie miał bliskich w Tajlandii). Zamiast tego trafiło do Muzeum Medycyny Sądowej Sirijaj w Bangkoku – placówki edukacyjnej dla studentów medycyny.

Ciało poddano procesowi mumifikacji i umieszczono w szklanej gablocie z napisem:

„Si Quey – Kanibal Dzieci. Stracony przez rozstrzelanie. Ta ekspozycja ma być przestrogą dla przyszłych pokoleń.”

Przez następne 60 lat (1959-2019) mumia stała w muzeum, odwiedzana przez miliony ludzi – studentów, turystów, rodzin z dziećmi. Stała się makabryczyną atrakcją.

„Straszak” dla Dzieci

Historia Si Queya przeniknęła do tajskiej kultury popularnej. Stał się odpowiednikiem polskiego „Buka” czy amerykańskiego „Boogeymana”:

„Jak nie zjesz obiadu, przyjdzie Si Quey!” „Nie chodź sam po zmroku, bo Si Quey cię złapie!”

Filmy, komiksy i opowieści grozy przedstawiały go jako niemal nadprzyrodzonego potwora – nie człowieka, lecz demona w ludzkiej skórze.

Kontrowersje i Rehabilitacja

Głosy Sprzeciwu

Od lat 2000. zaczęły pojawiać się głosy kwestionujące sprawiedliwość procesu:

1. Ksenofobia jako motyw Krytycy wskazywali, że Si Quey został skazany w dużej mierze dlatego, że był Chińczykiem – „obcym” w etnicznie tajskim społeczeństwie. Lata 50. były okresem silnej sinofobii w Tajlandii (obawy przed komunizmem).

2. Wątpliwe dowody Nie było śladów DNA (technologia nie istniała), nie było świadków morderstw (poza ostatnim), zeznania opierały się głównie na wymuszonym przyznaniu się.

3. Eksponowanie mumii Wystawianie ciała skazańca jako „przestrogi” uznano za nieludzkie. Organizacje praw człowieka porównywały to do średniowiecznych praktyk.

Kampania „Pogrzeb dla Si Queya”

W 2018 roku grupa tajskich aktywistów i artystów rozpoczęła kampanię „Justice for Si Quey” (Sprawiedliwość dla Si Queya). Domagali się:

1. Usunięcia mumii z ekspozycji
2. Godnego pochówku
3. Przeprosin od rządu

Kampania zyskała poparcie części społeczeństwa (szczególnie młodych Tajów) oraz międzynarodowych mediów.

Kremacja (2020)

W lipcu 2020 roku – po ponad 60 latach – szczątki Si Queya zostały wreszcie skremowane i pochowane w buddyjskiej ceremonii. Tabliczkę „Kanibal dzieci” usunięto. Miejsce kremacji odwiedziło wielu Tajów z przeprosinami.

Minister zdrowia powiedział:

„Niezależnie od tego, co zrobił lub czego nie zrobił, każdy człowiek zasługuje na godny pochówek. 60 lat to za długo.”

Czy Był Winny?

Argumenty Za Winą

1. Przyznanie się – Si Quey przyznał się do przynajmniej jednego morderstwa
2. Złapanie przy ciele – policja znalazła go w pobliżu ofiary z narzędziami
3. Seria zaginięć – dzieci znikały w prowincjach, gdzie pracował
4. Zachowanie – opisywany jako „dziwny” i samotniczy

Argumenty Za Niewinnością / Wątpliwościami

1. Wymuszone zeznania – brutalne metody przesłuchań w latach 50.
2. Brak dowodów przy innych ofiarach – powiązano go na podstawie lokalizacji, nie śladów
3. Ksenofobia – idealny „kozioł ofiarny” w antychińskiej atmosferze
4. Brak obrony – procesu nie można nazwać sprawiedliwym

Współczesna Ocena

Historycy prawa są podzieleni. Część uznaje Si Queya za faktycznego mordercę (przynajmniej jednego dziecka), ale wątpi w „kanibalizm dzieci” jako motyw – to prawdopodobnie sensacyjna narracja prasy. Inni sugerują, że mógł być całkowicie niewinny – ofiarą zbiorowej paniki i rasizmu.

Prawdy prawdopodobnie nie poznamy. Akta są niepełne, świadkowie zmarli, technologia nie pozwala na weryfikację dowodów.

Dziedzictwo: Legenda i Lekcja

W Kulturze Popularnej

Si Quey stał się częścią tajskiego folkloru. Powstały:

• Filmy – co najmniej 3 filmy fabularne (w tym horror „Si Quey” z 2021)
• Seriale – wieloodcinkowa produkcja o seryjnych mordercach
• Komiksy – popularne w latach 60. -80.
• Piosenki – wspomnienia w tekstach hip-hopowych

Jako Przestroga

Sprawa Si Queya jest dziś przywoływana jako:

1. Przykład niesprawiedliwości – procesu bez obrony i sprawiedliwej procedury
2. Symbol ksenofobii – oskarżenia opartego na stereotypach
3. Lekcja godności – każdy człowiek zasługuje na pochówek

Dla Badaczy True Crime

Historia Si Queya uczy, że sprawy kryminalne sprzed dekad często są bardziej skomplikowane niż legendy. Legendy upraszczają – tworzą jednoznacznych „potworów”. Rzeczywistość jest szara. Si Quey mógł być mordercą, mógł być kozłem ofiarnym, mógł być i jednym, i drugim – mordercą jednego dziecka, na którego zrzucono winy za całą serię.

Jedno jest pewne: wystawianie jego ciała przez 60 lat jako „przestrogi” było nieludzkie. Niezależnie od win, każdy zasługuje na godny pochówek. W 2020 roku Si Quey wreszcie go dostał.

Źródła

1. Akta Sądu Prowincjonalnego w Rayong (1959).
2. „The Legend of Si Quey” – Bangkok Post (2020).
3. Dokumentacja Muzeum Sirijaj.
4. „Justice for Si Quey: Rethinking a Folk Villain” – Thai Studies journal.
5. Relacje prasowe Asia Nikkei, Reuters (2020).