👁️ Kim Był “Rzeźnik z Rostowa” - Obywatel Ponad Wszelkimi Podejrzeniami
Andriej Romanowicz Chikatilo urodził się 16 października 1936 roku w małej wiosce Yablochnoe na Ukrainie, w czasach gdy Stalin rządził Związkiem Radzieckim żelazną pięścią a społeczeństwo wciąż nie doszło do siebie po wielkim głodzie Hołodomor który zmiotł z powierzchni ziemi miliony ludzi zaledwie kilka lat wcześniej.
Według własnych zeznań Chikatilo, jego matka opowiadała mu historię o jego starszym bracie Stepanie który został porwany przez głodujących sąsiadów podczas Hołodomoru w roku 1932 lub 1933, zjedzony przez ludzi którzy doszli do takiego stadium desperacji że uciekli się do kanibalizmu aby przetrwać - choć historycy nigdy nie potwierdzili istnienia tego brata i wielu uważa że Chikatilo wymyślił tę historię później w życiu aby jakoś usprawiedliwić swoje własne kanibalskie tendencje, tworząc fałszywą traumę dzieciństwa która miałaby tłumaczyć jego potworne czyny.
Niezależnie od tego czy historia o Stepanie była prawdziwa czy wymyślona, nie ulega wątpliwości że dzieciństwo Chikatilo było pełne przemocy, biedy i upokorzenia - wychowywał się w nędzy w prowincjonalnej wiosce gdzie brakowało jedzenia, jego ojciec zaginął podczas II wojny światowej prawdopodobnie wzięty do niewoli przez Niemców co w stalinowskim ZSRR było traktowane jako tchórzostwo i zrada narażając całą rodzinę na ostracyzm społeczny, a sam Chikatilo cierpiał na chroniczny moczenie nocne który trwał do wieku dwunastu lat powodując że był wyśmiewany przez rówieśników i okrutnie bity przez matkę która wierzyła że można wyleczyć to schorzenie poprzez fizyczne kary.
Mimo traumatycznego dzieciństwa Chikatilo zdołał się wydostać z biedy i zbudować pozory normalnego życia który sprawiały że był w zasadzie niepodejrzewany przez dekady swoich zbrodni - ukończył uniwersytet w Rostowie uzyskując tytuł magistra literatury rosyjskiej, został nauczycielem w szkole podstawowej a później średniej ucząc dzieci języka rosyjskiego i literatury, ożenił się z kobietą imieniem Faina którą poznał przez ogłoszenie matrymonialne i z którą miał dwoje dzieci - syna Yuriya i córkę Ludmilę, wstąpił do Partii Komunistycznej ZSRR co było oznaką że jest zaufanym obywatelem lojalnym wobec systemu, pracował jako zaopatrzeniowiec w różnych fabrykach co wymagało częstych podróży służbowych po całym kraju dając mu idealną wymówkę aby polować na ofiary w różnych miastach gdzie nikt go nie znał.
Na zewnątrz był szanowanym obywatelem, spokojnym średniego wzrostu mężczyzną w okularach z teczką który zawsze nosił garnitur i wyglądał jak typowy radziecki biurokrata, człowiek którego nikt nigdy nie podejrzewałby o jakiekolwiek zbrodnie nie mówiąc już o byciu najbardziej brutalnym seryjnym mordercą w historii Związku Radzieckiego.
Ale za tą fasadą kryło się coś niewypowiedzianie mrocznego - Chikatilo cierpiał na chroniczną impotencję która uniemożliwiała mu normalne życie seksualne z żoną (jego dzieci zostały spłodzone tylko przez niezwykle rzadkie momentami gdy udało mu się osiągnąć erekcję wystarczającą do penetracji), a jego jedyną drogą do jakiegokolwiek rodzaju satysfakcji seksualnej było zadawanie bólu i śmierci innym ludziom - tylko wtedy, gdy dźgał nożem krzyczącą ofiarę, gdy widział krew tryskającą z ran, gdy czuł jak życie opuszcza ciało pod jego rękami, tylko wtedy mógł osiągnąć wzwód i orgazm który normalnie był dla niego nieosiągalny.
Leśne Pasy - Idealne Łowiska Dla Bestii w Socjalistycznym Raju
Chikatilo rozwinął precyzyjny choć niezorganizowany modus operandi który wykorzystywał specyfikę radzieckiego krajobrazu i społeczeństwa aby polować na swoje ofiary z prawie całkowitą bezkarności przez dwanaście długich lat.
Jego ulubionymi miejscami polowań były tak zwane “leśne pasy” (po rosyjsku лесополоса) - pasy zadrzewień i zakrzaczeń które ciągnęły się wzdłuż dworców kolejowych, przystanków autobusowych i parków w miastach całego południowego ZSRR, miejsca które były wystarczająco blisko cywilizacji aby łatwo znaleźć potencjalne ofiary ale jednocześnie wystarczająco odizolowane że nikt nie mógł usłyszeć krzyków czy zobaczyć co się dzieje w głębi zarośli.
Jego ofiarami były osoby które system radziecki traktował jako niewidoczne, których zniknięcie nie spowodowałoby wielkiego zamieszania ani poważnego śledztwa - dzieci bez nadzoru rodziców, uciekinierzy z domów którzy błąkali się po dworcach szukając jedzenia lub pracy, prostytutki pracujące nielegalnie w cieniu które nie mogły zgłosić się na policję nawet gdyby ktoś im groził, osoby upośledzone umysłowo które łatwo dały się zwabić obietnicami jedzenia czy małej zapłaty za “pomoc w przeniesieniu toreb”.
Jego metoda zwabiania była prosta, ale skuteczna. Przedstawiał się jako przedstawiciel radziecki odpowiedzialny za sprawy społeczne albo jako zwykły obywatel potrzebujący pomocy. Mówił dzieciom, że jeśli pomogą mu przenieść torbę albo pójdą z nim obejrzeć rzadkie znaczki pocztowe, które rzekomo kolekcjonuje, dostaną cukierki lub pieniądze. Mówił prostytutce, że zapłaci podwójnie, jeśli pójdzie z nim do bardziej “prywatnego miejsca” w lesie, zamiast robić to w brudnej bramie. A gdy ofiara zgadzała się i szła z nim w głąb leśnego pasa, gdzie już nikt nie mógł jej usłyszeć, wtedy zdejmował maskę normalnego obywatela i zamieniał się w bestię.
Jego atak był wybuchem absolutnej furii seksualnej zsynchronizowanej z przemocą w sposób który szokował nawet doświadczonych śledczych radzieckich - rzucał się na ofiarę z nożem trzymanym w prawej ręce i zaczynał dźgać w amoku, całkowicie poza kontrolą, dźgał dziesiątki razy w każdą część ciała jaką mógł dosięgnąć, w twarz, w pierś, w brzuch, w narządy płciowe, dźgał i dźgał i dźgał podczas gdy jego ofiara krzyczała i błagała o litość której nie było, i z każdym pchnięciem noża czuł rosnące podniecenie seksualne które w końcu kulminowało w orgazmie gdy ofiara przestawała się ruszać i jej krzyki cichły zamieniając się w bulgotanie krwi wypływającej z gardła.
Po zabiciu swojej ofiary Chikatilo często kontynuował okaleczanie zwłok w coraz bardziej makabryczny sposób - wypalał oczy ofiary nożem lub gałązką, wierząc w stary radziecki przesąd, że oczy zmarłego zachowują ostatni obraz tego, co widziały, i że detektywi mogliby jakoś wydobyć z siatkówki fotografię jego twarzy. Odgryzał zębami języki swoich ofiar, zostawiając je na ziemi obok ciała, odcinał sutki kobiet i chłopców, amputował penisy chłopców i mężczyzn, wycinał macice z ciał zabitych kobiet i dziewczynek, i co najbardziej przerażające - zjadał niektóre z tych organów na miejscu zbrodni, żując je i połykając w jakimś chorym rytuale, który tylko on rozumiał. Potem zostawiał zmasakrowane zwłoki na miejscu, często nawet nie próbując ich ukryć, bo czuł się absolutnie bezpieczny w swoim przekonaniu, że nikt go nigdy nie złapie w państwie, które oficjalnie twierdziło, że seryjni mordercy nie istnieją w raju socjalizmu.
Chikatilo był raz zatrzymany w 1984 roku. Miał w teczce nóż, sznurek i wazelinę. Ale… wypuszczono go. Dlaczego? Bo jego grupa krwi (oznaczona z próbek krwi) nie zgadzała się z grupą krwi ze spermy znalezionej na ofiarach. Chikatilo był tzw. “niewydzielaczem” (rzadka cecha biologiczna, w której antygeny grupy krwi nie przenikają do płynów ustrojowych). Radzieccy biegli o tym nie wiedzieli. Ten błąd kosztował życie kolejnych kilkunastu osób.
Jego bezkarność przypomina sytuację Stanisława Modzelewskiego, którego również przez lata ignorowano, szukając sprawcy w złym miejscu.
Operacja “Leśny Pas”
Dopiero gigantyczna mobilizacja (operacja “Leśny Pas”) i zmiana taktyki doprowadziły do sukcesu. Wykorzystano psychiatrę Aleksandra Buchanowskiego, który stworzył profil psychologiczny sprawcy (nowość w ZSRR).
W 1990 roku Chikatilo został zatrzymany po tym, jak milicjant zauważył go wychodzącego z lasu z brudnym ubraniem i umytymi rękami. W przesłuchaniu milczał. Dopiero Buchanowski, czytając mu fragmenty swojego profilu, “złamał” go. Chikatilo pękł i zaczął opowiadać. Przyznał się do 56 zbrodni.
Klatka dla Bestii
Proces w 1992 roku był szokiem. Chikatilo siedział w specjalnej metalowej klatce (by rodziny ofiar go nie rozerwały). Udawał wariata. Rozbierał się, krzyczał, śpiewał Międzynarodówkę. Sąd nie dał się nabrać – uznał go za poczytalnego.
Został stracony strzałem w tył głowy 14 lutego 1994 roku. Jego mózg został przekazany do badań (bezskutecznych) japońskim naukowcom. “Rzeźnik z Rostowa” pozostaje symbolem upadku systemu sowieckiego, który bardziej dbał o ideologię niż o życie swoich obywateli.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!