Ameryka lat 70. była krajem podzielonym wojną w Wietnamie i rewolucją seksualną, ale łączyło ją jedno – strach przed nowym rodzajem drapieżnika. W tym czasie w Seattle pojawił się młody mężczyzna, który wydawał się ucieleśnieniem amerykańskiego snu. Theodore Robert Bundy był przystojnym studentem prawa, błyskotliwym wolontariuszem w telefonie zaufania dla samobójców (gdzie pracował ramię w ramię z przyszłą pisarką true crime, Ann Rule), i wschodzącą gwiazdą lokalnej Partii Republikańskiej.
Nikt nie mógł przypuszczać, że za tym czarującym uśmiechem kryje się potwór, który na zawsze zmieni definicję seryjnego mordercy. Bundy nie był wyrzutkiem. Był “jednym z nas”. I właśnie to czyniło go tak przerażającym.
Psychopatologia Narcyza: “Maska Normalności”
Bundy jest podręcznikowym przykładem psychopaty wysokofunkcjonującego. Posiadał tzw. “maskę normalności” (termin ukuty przez Herveya Cleckleya). Potrafił naśladować emocje, których nie czuł: troskę, współczucie, miłość. W rzeczywistości jego wnętrze było puste, wypełnione jedynie narcyzmem i żądzą dominacji.
Jego modus operandi był perfidny. Wykorzystywał społeczną umowę, która mówi, że należy pomagać słabszym. Często udawał kontuzjowanego – nosił gips na ręce lub nodze, poruszał się o kulach. Prosił atrakcyjne młode kobiety (zazwyczaj studentki z przedziałkiem pośrodku, przypominające jego byłą narzeczoną) o pomoc w przeniesieniu zakupów do swojego Volkswagena Garbusa. Gdy ofiara nachylała się do środka (gdzie wymontował fotel pasażera, by łatwiej ukryć ciało), uderzał ją łomem.
Kronika Terroru: Podróż Przez 4 Stany
Bundy był mordercą mobilnym. Jego krwawy szlak ciągnął się przez całe Stany Zjednoczone. Oficjalnie przyznał się do 30 morderstw, ale śledczy podejrzewają, że liczba ta może sięgać setki.
| Okres | Lokalizacja | Ofiary (szacunki) | Opis |
|---|---|---|---|
| 1974 | Waszyngton / Oregon | 8-11 | Zaginięcia studentek w Seattle. Początek serii. Znika m. in. Lynda Ann Healy z własnego pokoju. |
| 1974-75 | Utah | 5-8 | Bundy przenosi się na studia prawnicze. Seria porwań (np. Carol DaRonch, która cudem uciekła z jego auta). |
| 1975 | Kolorado | 4-5 | Morduje kobiety w kurortach narciarskich (Aspen). |
| 1978 | Floryda | 3 (zginęły) / 3 (rannych) | Krwawy finał po ucieczce z więzienia. Masakra w Chi Omega. |
Nekrofilia i Trofea
Bundy nie tylko zabijał. On wracał do swoich ofiar. Ciała porzucał w leśnych ostępach (np. na Taylor Mountain), gdzie mógł je odwiedzać. Dokonywał aktów nekrofilskich na rozkładających się zwłokach. “To dawało mi poczucie całkowitego posiadania” – wyznał na taśmach śmierci. Często odcinał głowy ofiar (używając piły do metalu) i zabierał je do swojego pokoju, gdzie traktował je jak makabryczne trofea. Kiedy musiał się przeprowadzić, spalił głowy w kominku.
Dwie Ucieczki: Houdini Wymiaru Sprawiedliwości
To, co wyróżnia sprawę Bundy’ego, to niekompetencja strażników i jego niesamowita przebiegłość. Po aresztowaniu w Kolorado (za sprawę Caryn Campbell), Bundy dwukrotnie uciekł z aresztu, co pozwoliło mu na dokonanie ostatnich, najbrutalniejszych zbrodni na Florydzie.
Ucieczka nr 1: Skok z Biblioteki (Czerwiec 1977)
Bundy zwolnił swojego adwokata i reprezentował się sam. Dzięki temu miał dostęp do biblioteki sądowej w Aspen. Zauważył, że strażnicy zostawiają go samego, a okno biblioteki jest otwarte. Wyskoczył z drugiego piętra (zwichnął kostkę, ale adrenalina stłumiła ból) i uciekł w góry. Przez 6 dni błąkał się po lasach Aspen, kradnąc jedzenie z domków letniskowych. Złapano go, gdy ukradzionym Cadillaciem próbował wyjechać z miasta.
Ucieczka nr 2: Dieta i Dziura w Suficie (Grudzień 1977)
Tym razem Bundy nie popełnił błędu. W więzieniu w Glenwood Springs schudł ponad 10 kg, głodząc się celowo. W noc sylwestrową, gdy strażnicy byli mniej czujni, przecisnął się przez otwór konserwacyjny w suficie celi (który sam poszerzył). Przeczołgał się szybem wentylacyjnym i wyszedł przez mieszkanie strażnika (który był na imprezie). Ukradł samochód i pojechał na lotnisko. Zanim odkryto jego zniknięcie (po 15 godzinach!), Bundy był już w Chicago, a potem na Florydzie.
Rzeź w Chi Omega: Ostatni Akt
Na Florydzie Bundy stracił ostrożność. Stał się bestią spuszczoną z łańcucha. 15 stycznia 1978 roku włamał się do akademika żeńskiego Chi Omega przy Uniwersytecie Stanowym Florydy. Wpadł w szał “berserkera”. W ciągu 15 minut zamordował dwie śpiące studentki (Lisę Levy i Margaret Bowman) i brutalnie pobił dwie kolejne. Następnie włamał się do innego domu i zaatakował 12-letnią dziewczynkę, Kimberly Leach (którą porwał i zabił później).
To właśnie ślady zębów zostawione na ciele Lisy Levy stały się jego zgubą. Odlew jego uzębienia (miał bardzo charakterystyczne, krzywe zęby) idealnie pasował do śladów na ofierze. To był pierwszy przypadek w historii USA, gdy odontologia sądowa przesądziła o wyroku śmierci.
Telewizyjny Proces i Fanklub Mordercy
Bundy stał się pierwszą gwiazdą “telewizji sądowej”. Jego proces był transmitowany na żywo. Bundy, ubrany w garnitur, czarował ławę przysięgłych, flirtował z fankami (tzw. “Bundyphiles”, które przychodziły na salę ubrane “pod jego gust” - z przedziałkiem pośrodku), a nawet oświadczył się swojej dziewczynie, Carole Ann Boone, w trakcie przesłuchania (prawo Florydy uznawało oświadczyny w obecności sędziego za wiążące).
Tłumy kobiet wierzyły w jego niewinność. Dostawał worki listów miłosnych. To zjawisko (hybristofilia) do dziś fascynuje psychologów.
”Rozmowy z Mordercą”: Ostatnia Gra
Skazany na śmierć, Bundy spędził 10 lat walcząc o życie. Wykorzystywał media i dziennikarzy (Stephena Michauda i Hugh Ayneswortha) do ostatniej gry. W słynnych taśmach, analizowanych w dokumencie Netflixa, Bundy mówił o sobie w trzeciej osobie, analizując “hipotetycznego mordercę”. Dopiero tuż przed egzekucją, chcąc kupić więcej czasu, zaczął sypać informacjami o nieodnalezionych ciałach (np. odciętą głowę Donny Manson spalił w kominku).
Egzekucja: “Burn, Bundy, Burn”
Wszystkie apele zawiodły. 24 stycznia 1989 roku o godzinie 7:16 rano, Ted Bundy usiadł na krześle elektrycznym “Old Sparky”. Przed śmiercią powiedział tylko: “Przekażcie moją miłość mojej rodzinie i przyjaciołom”.
Gdy ogłoszono jego śmierć, na zewnątrz więzienia wybuchła euforia. Tłum liczący 2000 osób (w tym rodziny ofiar, studenci, matki z dziećmi) wiwatował, puszczał fajerwerki i śpiewał. Sprzedawano koszulki z napisem “Burn, Bundy, Burn” i “Tuesday is Fry-Day”. Był to moment katharsis dla całej Ameryki, która przez 15 lat żyła w cieniu jego zbrodni.
Multimedia
Źródła
- The Stranger Beside Me - Ann Rule (klasyka gatunku).
- Conversations with a Killer - Stephen Michaud & Hugh Aynesworth.
- Akta sądowe stanu Floryda (1979).
- Raporty FBI dotyczące seryjnych morderstw (Violent Criminal Apprehension Program).
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!